Ben Oude Breuil is een kunstenaar uit Almelo. Het Twentse landschap is sinds 1999 de bron waaruit de kunstenaar zijn inspiratie put. Hij schildert tussen droom en daad. In zijn kunst is hij gefixeerd op een denkbeeldige wereld, waarin Twentse bouwstenen onder meer gekoppeld zijn aan klassieke beeldelementen. Die vermenging van fictie en feiten levert schilderkunst op waarin oorspronkelijke gegevens in een compleet nieuwe context voorkomen.

Een van de consequenties van zijn verbeelding van een imaginaire werkelijkheid is het optreden van tijdloosheid en vervreemding. De kunstenaar brengt een glimmende, propere wereld in beeld, een landschap dat stevig in de boenwas is gezet. Glanzende tegelvloeren, strak geschoren bomen, smetteloze zuilen en keurig geordende bouwwerken leveren arcadische beelden op die er door de cleane uitstraling surrealistisch uitzien. Dat neemt niet weg dat er veel aanknopingspunten in voorkomen die een directe relatie met Twente bezitten.

Herinneringen aan de gloriejaren van de textielindustrie zijn niet moeilijk terug te vinden. Ook de Saksische boerderijen, de molen bij Singraven, een winters Ootmarsum en de Kroezenboom bij Fleringen fungeren als een vliegwiel dat de fantasie van de schilder op gang bracht.

Tekst: Wim van der Beek (Zwolsche Courant 1-2-2000)